Właścicielki figury o kształcie klepsydry to prawdziwe szczęściary. Nawet bez wsparcia stylisty ich ciała są kwintesencją kobiecości. Dobrze prezentują się praktycznie we wszystkim. Sylwetki typu X cechują się wręcz idealnymi proporcjami. Faceci tracą dla nich głowę niezależnie od tego czy są bardziej, czy mniej krągłe. Największą krzywdą – jaką może wyrządzić sobie klepsydra – jest ukrycie swojego ponętnego ciała pod bezkształtnym ubraniem. Chcąc tego uniknąć należy postawić na kobiecość i zmysłowość.
Aby sprawdzić, czy jesteś klepsydrą podziel obwód talii przez obwód bioder. Wynik powinien mieścić się w przedziale od 0,71 do 0,8.

Cechy sylwetki typu X:
- pełny biust
- krótka talia
- wyraźne wcięcie
- szerokość ramion równa szerokości bioder
- krągłe biodra
- mocne uda

Recepta osobistego stylisty na dobry wygląd:
Wybieramy garderobę eksponującą biust oraz spłaszczającą brzuszek. Podkreślamy przy tym kształt bioder oraz chwalimy się pięknie zarysowaną talią osy.

Opis odpowiednich elementów górnej części garderoby:
- dekolty w serek
- biustonosze push-up
- bluzki kopertowe
- dopasowane topy i bluzki
- marynarki nisko zapinane (jednorzędowe), dopasowane, długość tuż poniżej talii
- wąskie klapy
- krótkie żakiety w wszywanym klinem z tyłu
- żakiety typu bolerko
- fasony gorsetowe (również bluzki, koszule)
- sukienki empire (odcięcie pod biustem)
- letnie sukienki bez ramion
- jednorzędowe płaszcze o linii A, z wszytym pasem na wysokości talii
- średniej szerokości paski o wyrazistej formie i kolorystyce

Idealne dolne elementy stroju:
- sukienki w stylu lat pięćdziesiątych (obcisła góra, dopasowana talia i rozszerzany dół)
- spódnice rozkloszowane bądź plisowane
- długości od kolan lub do połowy łydki
- dżinsy z lekko obniżoną talią, sięgającą tuż poniżej pępka, nogawki proste, kolor jednolity
- szeroka konturowana talia (nieco wyższa z tyłu niż z przodu)
- luźne spodnie o prostych nogawkach i wysokiej talii
- fasony spodni z zaszewkami z tyłu
- buty na obcasie noszone do długich spodni (zakrywających obcas)

Po soczystych gruszkach nadszedł czas na apetyczne jabłka. Sylwetka O, choć nieco bardziej zaokrąglona, może być tak samo ponętna i kobieca jak sylwetka klepsydry. Głównym zabiegiem stylizacyjnym, w przypadku jabłek, będzie kształtowanie wyraźnej talii. Kobiety o tym typie figury najczęściej ukrywają się pod workowatymi, bezkształtnymi ubraniami. Pamiętaj, że nadmiar materiału nigdy nie będzie wyglądać elegancko, dodatkowo podkreśla obfitość ciała i zaburza proporcje (a raczej je ukrywa).
Aby upewnić się, czy jesteś dorodnym jabłuszkiem podziel obwód talii (najwęższe miejsce) przez obwód bioder (najszersze miejsce). W przypadku sylwetki O wynik powinien być większy niż 0,8.

Cechy sylwetki typu O:
- biust średniej wielkości
- brak wcięcia w talii
- duży brzuch
- krągłe biodra
- szczupłe, zgrabne nogi

Recepta stylisty na dobry wygląd:
Dobierając garderobę odpowiednią dla figury O, pamiętaj o podkreśleniu linii biustu, wymodelowaniu talii oraz wyeksponowaniu zgrabnych nóg. Dodajemy również nieco objętości od talii w dół (dzięki temu zabiegowi uformujemy wcięcie).

Idealne górne elementy ubioru:
- dekolty w serek (poniżej linii obojczyków)
- fason empire (odcięcie tuż pod biustem)
- wiązania kopertowe
- fasony gorsetowe
- dopasowane bluzki z wyższą talią
- wydatne kołnierzyki
- krótkie, kimonowe rękawki
- bluzki, koszule sięgające linii bioder
- ciężkie materiały spięte w pasie
- żakiety z wcięciem i dłuższym dołem (poniżej kości biodrowej)
- zaokrąglone klapy
- wąskie rękawy marynarek
- rozpięte i ściągnięte z tyłu kamizelki
- topy w kontrastowych kolorach (pod żakietem)
- zapięcia na guzik tuż pod biustem (żakiety, marynarki)
- jednorzędowe płaszcze do kolan w jednolitych, ale zdecydowanych barwach
- szerokie paski w kontrastowych kolorach
- wszelkie poziome zdobienia w okolicach talii (szwy, przeszycia, szarfy)

Idealne dolne elementy garderoby:
- spódnice i sukienki trapezowe (o linii A) lub szyte z koła
- długość odkrywająca nogi (tuż poniżej kolan)
- asymetryczne brzegi
- wzorzyste tkaniny, kontrastowe kolory
- dżinsy o konturowanej talii (nieco wyższe z tyłu niż z przodu)
- nogawki proste, średniej szerokości
- spodnie o luźnym, lejącym fasonie z szerokimi nogawkami
- podwyższony stan
- spodnie w kant, bez mankietów
- buty na wysokich obcasach o nieco wydłużonych czubkach
- dodatki w żywych kolorach (torebki, długie szale)

Po krótkim kursie dotyczącym doboru kolorów (wpisy dotyczące analizy kolorystycznej) możemy przystąpić do szczegółowej analizy swojego ciała. Głównym zadaniem stylisty jest właśnie określenie typu sylwetki, a następnie wyrównanie ewentualnych dysproporcji. Odpowiednim krojem, fasonem a nawet wzorem można w łatwy sposób zniwelować niedoskonałości, jak i podkreślić atuty.

Wobec samych siebie jesteśmy bardzo krytyczni, a swoje ciało widzimy często w krzywym zwierciadle. Dlatego podczas analizy sylwetki potrzebna jest ocena osoby postronnej. Zdarza się, że klientka o idealnych proporcjach uważa, że ma np. za duże uda. Przekonanie kobiety do zmiany postrzegania swojego ciała wymaga zazwyczaj sporo czasu i energii. Przede wszystkim należy zapamiętać, że jeśli ubranie źle leży, nie jest to wina naszej figury, ma ono po prostu niewłaściwy krój! :)

Tak naprawdę wszelkie zabiegi i triki stylizacyjne polegają na wyrównaniu proporcji między górą a dołem oraz podkreśleniu talii. Za cel stawiamy sobie osiągnięcie najbardziej pożądanej i kobiecej figury o kształcie klepsydry (oczywiście bez żmudnych ćwiczeń oraz pomocy chirurgii estetycznej).

Zaczynamy od najczęściej spotykanej wśród kobiet sylwetki typu A (określanej również jako gruszka). W celu lepszego zdiagnozowania figury, należy zmierzyć obwód talii (w najwęższym miejscu) oraz obwód bioder (w najszerszym miejscu). Następnie dzielimy talię przez biodra. Jeżeli Twój wynik mieści się w przedziale od 0,5 do 0,7 najprawdopodobniej jesteś soczystą gruchą.

Cechy sylwetki typu A:
- linia bioder szersza od linii ramion
- wąskie ramiona
- biust małej bądź średniej wielkości
- brak brzucha
- wyraźne wcięcie w talii
- talia wydłużona
- krągłe, szerokie biodra
- masywne uda
- szczupłe łydki

Recepta osobistego stylisty na dobry wygląd:
Dobierając elementy garderoby, pamiętaj aby optycznie poszerzyć linię ramion, powiększyć objętość biustu, wyeksponować wcięcie w talii oraz zniwelować obfite kształty bioder oraz ud.

Odpowiednie górne części garderoby:
- biustonosze push-up
- koszule z szerokim kołnierzem
- poziome paski
- łagodne dekolty (łódka)
- wzorzyste i/lub połyskujące tkaniny
- wszelkie falbanki, żaboty, marszczenia
- pagony
- rozszerzane rękawy
- rękawy 3/4
- krótki rękaw kimonowy
- bolerka
- długość sięgająca bioder (bluzki, żakiety)
- gruba dzianina
- styl „na cebulkę”
- szerokie klapy
- żakiety, marynarki ze sztywnego materiału z wcięciem w talii
- paski bądź szarfy przewiązywane w talii
- wyraziste naszyjniki, kolczyki

Idealne dolne elementy ubioru:
- spódnice o linii A
- spódnice, spodnie luźno opływające biodra
- spódnice o kroju ołówkowym
- długość tuż poniżej kolan (spódnice, sukienki)
- tkaniny bez połysku, ciemniejsze niż góra
- spodnie o nieco podwyższonym stanie
- dżinsy typu boot-leg (delikatnie rozszerzane)
- luźne, proste nogawki
- nogawki w kant, bez mankietów
- buty na wysokich obcasach o wąskim czubku

Osoby o jesiennym typie urody zdecydowanie wyróżniają się z tłumu. Zawdzięczają to złocistym piegom oraz włosom z wyraźną, rudawą poświatą. Styl etniczny oraz hippie – za sprawą naturalnej biżuterii, tkanin i kolorów natury, które idealnie pasują do jesieni – są wręcz stworzone dla tego typu kolorystycznego.

CERA
Cechą charakterystyczną każdej jesieni jest karnacja o złocistym odcieniu; od jasnej (kość słoniowa, brzoskwinia) do złocisto-beżowej, raczej bez rumieńców (jak w przypadku wiosen). Jesienie o jasnej cerze mają spore problemy z opalaniem, często ulegają poparzeniom słonecznym. Ciemniejsze typy uzyskują piękną, złotą opaleniznę. Znakiem rozpoznawczym są piegi, które występujące również na ciele. Są one koloru złocistego brązu, rudego bądź miedzianego. Usta jesieni mają barwę dojrzałej pomarańczy, moreli bądź brzoskwini. Zawsze jednak w ciepłym i zdecydowanym odcieniu.

OCZY
Spojrzenie jesieni jest żywe, błyszczące i intrygujące. Tęczówka intensywnie wybarwiona; od szarości, poprzez zielenie do brązów. Nierzadko ozdobiona żółtymi lub oliwkowymi plamkami. Występuje spory kontrast pomiędzy tęczówką a białkiem, które najczęściej złamane jest żółcią. Oprawa oczu jest zbliżona do barwy włosów.

WŁOSY
Włosy są niewątpliwym atutem jesieni; zwykle gęste, grube, naturalnie falujące lub kręcone. Kolory, to wszystkie odcienie rudości, miedź, brąz kasztanowy. Jeśli blond, to zawsze z rudymi bądź złotymi refleksami.

SŁAWNE JESIENIE

PALETA BARW
Kolory ciepłe, dojrzałe i zarazem zgaszone:
biel wełny, ecru, wszystkie odcienie rudości, rdzawy, ceglasty, miedziany, żółć słonecznika, kukurydzy, stare złoto, szampan, czerwień pomidorowa, terakota, zieleń oliwkowa, khaki, ciepły turkus, ciepły śliwkowy, ciepły fiolet, musztardowy, cynamon, złocisty brąz, tabaczkowy, brąz kasztanowy, mokka

BIŻUTERIA
Do jesieni bardzo pasuje biżuteria naturalna – drewno, bursztyn, róg, pożółkła kość słoniowa. Odpowiednia będzie również biżuteria złota, spatynowana (bez połysku świeżości). Srebro w tym typie urody nie prezentuje się dobrze. Z kamieni najbardziej pasują koral, topaz, agat, żółtozielony nefryt i żółtawe perły.

MAKIJAŻ
Jesienie powinny unikać chłodnego makijażu, jak też jasnych, perłowych barw. Makijaż powinien być bardziej zdecydowany, ze szminkami w odcieniach brązu, czerwieni, czerwieni jeżynowej, miedzi i terakoty. W zależności od kolorów włosów i cery w makijażu powinny dominować kolory od zieleni liści i mchu poprzez złociste brązy, morelę aż po terakotę, ciemny pomarańcz do brązu.
Perfumy, które współgrają z jesiennym typem urody mają ciemną, intensywniejszą barwę. Są korzenne, często o nucie orientalnej.

Wiosny występują w Polsce najrzadziej. Często są mylone z chłodnymi latami. Panie należące do tej grupy sprawiają wrażenie bardzo eterycznych i kruchych. Posiadają bardzo delikatną i dziewczęcą urodę. Panowie typu wiosennego zachowują z kolei chłopięcą urodę przez długie lata.

CERA
Przeźroczysta i blada o odcieniu jasnej brzoskwini lub kości słoniowej. Często pod wpływem emocji oblewa się rumieńcem w tonacji łososiowo-morelowej. Piegi, jeśli występują, mają odcień złocisto-brązowy. Część wiosen opala się bardzo trudno – najpierw na kolor czerwony, następnie powoli brązowieją. Niektórym przychodzi to szybciej. Pewne jest, że opalenizna typowych wiosen posiada złocisty odcień. Barwa ust wiosennego typu kolorystycznego jest mieszanką brzoskwini, łososia, moreli, jasnego koralu.

OCZY
Wiosny posiadają charakterystyczny błysk w oku. Ich tęczówka jest czysta i szklista, dość mocno kontrastuje z białkiem. Tęczówka oka ma odcień od niebieskiego do zielonego, rzadziej złotego brązu. Źrenica często oddzielona jest od tęczówki wyraźną obwódką w kolorze złotym lub złotobrązowym. Oprawa oczu jest zazwyczaj bardzo jasna.

WŁOSY
Włosy wiosen są zazwyczaj bardzo kruche i delikatne. Najczęściej w kolorze ciepłego blondu (miodowego, złocistego, słomkowego). Jeśli są ciemniejsze, posiadają rudawy połysk. Pod wpływem słońca tworzą się piękne, złociste pasemka.

SŁAWNE WIOSNY

PALETA BARW
Kolory ciepłe, czyste, świeże z domieszką żółci:
biel kremowa, kość słoniowa, owcza wełna (zamiast czystej bieli), ciepły beż, piaskowy, wielbłądzia wełna, morelowy, złoty, oranż, brzoskwiniowy, łososiowy, koral, czerwień makowa, papryki, ciepły granat, jasny turkus, zieleń trawy, lipy, jabłka, słoneczny żółty, słomkowy, ocieplone szarości, miodowy, ciepły, złoty brąz

BIŻUTERIA
Eteryczną urodę wiosen najlepiej podkreśli delikatna i misterna biżuteria. Duże ozdoby będą wyglądać topornie. Panie z omawianej grupy kolorystycznej najlepiej wyglądają w towarzystwie złota (srebro i białe kruszce będą zbyt mdłe). Idealne dla wiosen są również: turkus, topaz, niebieski szafir, bursztyn, koral, kość słoniowa oraz perły o kremowym lub żółtawym odcieniu.

MAKIJAŻ
Make-up nie powinien być zbyt mocny i kontrastowy, należy zrezygnować z czarnej kredki do oczu. Polecane cienie: morelowe, kakao, bladoszare (będą pasować do wszystkich elementów garderoby). Wiosnom pasują zarówno delikatne, transparentne pomadki, jak i szminki o mocnych zdecydowanych kolorach, np. czerwień rakowa. Do złotych włosów i jasnej cery idealny będzie róż o łososiowym, morelowym, bladokoralowym bądź brzoskwiniowym odcieniu.
Odpowiednie perfumy dla wiosen powinny być zdecydowanie lekkie i „przeźroczyste”.

Surowa, wyrazista i kontrastowa uroda zim nie pozostawia nikogo obojętnym. Mocne i nasycone barwy, w których inne typy wyglądają wręcz tandetnie, najpełniej oddają atrakcyjność tego typu kolorystycznego.

CERA
Ze względu na różnice w karnacji wyróżniamy dwa typy zim. „Królowa śniegu” ma bardzo jasną porcelanową skórę, która sprawia wrażenie transparentnej i czystej. Słabo się opala – maksymalnie na delikatny, chłodny brąz. Typ południowy ma chłodną, oliwkową cerę. Opala się bardzo szybko i bez komplikacji. Opalenizna jest zwykle ciemnobrązowa z popielatym połyskiem. Piegi są rzadkością, jeśli występują, mają szarawy odcień. Usta zim są wyraziste i lekko sinawe.

OCZY
Spojrzenie zimy jest bardzo wymowne. Wyrazista tęczówka (lazur, szafir, zieleń, brąz, czarny) mocno kontrastuje z niebiesko-białą białkówką. Oprawa oczu jest najczęściej ciemna.

WŁOSY
Włosy zim są zazwyczaj ciemne o chłodnym odcieniu. Od jasnego do ciemnego brązu gorzkiej czekolady, aż po czarne jak heban (z charakterystycznym granatowym lub popielatym połyskiem).

SŁAWNE ZIMY

PALETA BARW
Kolory chłodne, nasycone i ostre, z dozą niebieskiego:
śnieżna biel, grafitowy, ciemna stal, srebro, kruczoczarny, zimny turkus, chabrowy, głęboki granat, lodowata żółć, zieleń butelkowa, szafir, krwista czerwień, czerwień szkarłatna, bordo, fuksja, bakłażan, oberżyna, ciemna śliwka, żurawina, fiolet biskupi, cyklamen, szary beż, gorzka czekolada

BIŻUTERIA
Surowe zimy świetnie wyglądają w ekstrawaganckiej i wyrazistej biżuterii (nawet sztucznej). Najlepiej urodę tego typu kolorystycznego podkreślają: kryształy, diamenty, czarne onyksy, rubiny, szmaragdy oraz śnieżnobiałe perły (najlepiej kilka sznurów na raz). Dozwolone kruszce to srebro, platyna i inne srebrzyste metale.

MAKIJAŻ
Panie zimy powinny starać się dobierać intensywność makijażu do koloru oczu. W przypadku brązowych oczu odpowiednie będą soczysty fiolet i śliwka. Do niebieskich pasują delikatniejsze barwy, np. kolor dzikiej róży. Do czarnych włosów i jasnej cery używaj różu w kolorze jasnoróżowym, a w przypadku ciemnej karnacji najlepsze będą odcienie bordo. Na co dzieo wystarczy wytuszowanie rzęs i podkreślenie ust wyrazistą pomadką.
Z zimowym typem urody najlepiej współgrają świeże, krystaliczne zapachy z wyraźną nutą cytrusów.

Ponad połowa populacji Polek to typowe lata. Z tego powodu w sklepach dominuje kolorystyka właśnie dla tej najliczniejszej grupy. Przedstawicielki letniego typu kolorystycznego często zmieniają kolor swoich włosów, ponieważ ich naturalny wydaje się im mysi i bez wyrazu. Poniższe cechy dotyczą również mężczyzn. Sprawdźcie czy jesteście chodnym latem.

CERA
Lata posiadają bardzo różnorodny koloryt cery: od bladej po oliwkową i lekko śniadą, ale raczej z przewagą odcienia sinego, aniżeli brązu. Skóra często jest dobrze unaczyniona, co potęguje jej chłodny, różowawy odcień. Piegi (jeśli w ogóle występują) są lekko zarysowane, zawsze szare lub szarobrunatne. Posiadacze jasnej karnacji zdobywają opaleniznę stopniowo. Lata o śniadej cerze opalają się szybko i od razu na brązowo. Odcień opalenizny ma zazwyczaj barwę matowego, szarego brązu. Usta mogą być malinowe, bladoróżowe oraz w odcieniu zgaszonej czerwieni. Jednakże zawsze w chłodnej kolorystyce.

OCZY
Charakterystyczną cechą lata jest mały kontrast pomiędzy tęczówką a białkiem oka. Oczy są jakby spowite tajemniczą mgiełką. Tęczówka występuje w bardzo różnorodnej kolorystyce od błękitu, szarości po zieleń. Można także spotkać lata o brązowych oczach. Sama oprawa oczu jest zazwyczaj zbliżona do koloru włosów.

WŁOSY
W dzieciństwie lata miały najczęściej włosy blond (jasny). Z wiekiem włosy ściemniały. Jeżeli jako dziecko włosy miały słomiany kolor teraz ich odcień zmienił się w popielaty. Jeżeli były popielate, teraz mogą być brązowe, ale zawsze z szarawym połyskiem.

SŁAWNE LATA

PALETA BARW
Kolory delikatne, pastelowe, z domieszką bieli, szarości, pudrowego różu:
złamana biel, błękit, granat z domieszką bieli, popielaty, szary, grafit, stalowy, antracyt, pudrowy róż, lawenda, rozbielona śliwka, malinowy, wiśniowy, zgaszona czerwień, mięta, zieleń świerku, morski, seledynowy, żółć waniliowa, chłodny beż, kakao, kawa z mlekiem

BIŻUTERIA
Latom pasuje matowana biżuteria w starym stylu oraz delikatne ozdoby o chłodnej barwie. Najlepsze kruszce to srebro i jasne (najlepiej białe) złoto. To sama zasada dotyczy męskiej biżuterii: zegarków, spinek do mankietów, klamerek pasków. Z kamieni szlachetnych odpowiednie będą: rubiny, granaty, opale, agaty o zielono-mlecznym użyłowaniu oraz wszystkie kamienie mlecznie opalizujące.

MAKIJAŻ
W makijażu powinny dominować chłodne kolory, agresywniejsze są dopuszczalne tylko przy cerze oliwkowej. Latom najbardziej pasuje makijaż naturalny, o sportowym charakterze oraz tzw. francuski (odrobina różu, pudru i błyszczące różowe usta). Róż powinien być w tym samym chłodnym tonie co szminka. Polecane cienie do powiek: szare, grafitowe, niebieskie, bladoróżowe, lila, srebrzyste. Obowiązuje prosta zasada – im bliżej tęczówki, tym chłodniejszy kolor cieni.
W przypadku perfum powinny dominować zapachy kwiatowe.

Dlaczego w niektórych barwach wyglądamy kwitnąco, a inne wręcz gaszą naszą urodę? Czym się kierować przy wyborze kolorów garderoby? Jak uniknąć nieudanych eksperymentów podczas farbowania włosów, doboru makijażu oraz dodatków?
Odpowiedzią na te pytania jest określenie własnego typu kolorystycznego i co się z tym wiąże – wskazanie indywidualnej palety barw. Nie bez powodu kilka najbliższych artykułów poświęcę właśnie analizie kolorystycznej, która powinna być punktem wyjścia w drodze do znalezienia swojego stylu.

Na przestrzeni lat sporo już napisano o analizie kolorystycznej, próbowano nawet podważyć jej zasadność. Ostatnio niektórzy koloryści usilnie starają się nas przekonać do istnienia dodatkowych, mieszanych typów urody. Spotkałem się również z niedorzecznym podziałem na 12 i więcej grup kolorystycznych. Jednakże moje doświadczenie dowodzi (a przeprowadziłem już kilkadziesiąt analiz), że zgodnie z pierwotnym założeniem, wyróżniamy cztery grupy kolorystyczne: dwie chłodne – lato, zima oraz dwie ciepłe – wiosna, jesień. Natomiast typy mieszane nie istnieją. Zdarza się, że w ramach jednej grupy kolorystycznej część cech (np. karnacja, kolor włosów, tęczówka) nie tworzy wyraźnego kontrastu. Oznacza to, że każdy typ kolorystyczny może występować w różnych odmianach: delikatnej, kontrastowej, jasnej i ciemniejszej. Dla przykładu: do delikatnego typu jesiennego o jasnej karnacji pasuje wiele przytłumionych odcieni palety wiosennej, a do typu letniego o ciemniejszym, kontrastowym kolorycie odpowiednie będą również delikatniejsze odcienie zimy.

Wbrew obiegowej opinii analiza kolorystyczna nie daje informacji raz na całe życie, chociaż zwykle są to informacje o długofalowym zastosowaniu. Możemy przecież próbować oszukać naturę farbując włosy, opalając się ponad miarę, robiąc sobie wyrazisty makijaż, nosząc kolorowe soczewki kontaktowe itd. Jednakże nieumiejętne próby przemiany kończą się najczęściej niepowodzeniem. Na szczęście większość z nas podświadomie wybiera właściwe barwy. Często kompletujemy garderobę zgodnie z naszym typem kolorystycznym, nie zdając sobie nawet z tego sprawy. Pamiętajmy jednak, że ulubione i preferowane przez nas kolory nie zawsze muszą być dla nas tymi najodpowiedniejszymi.

Ważny jest nie tyle sam kolor, ale jego nasycenie, odcień oraz temperatura. Dla przykładu, osoba należąca do zimnego typu kolorystycznego przeważnie dobrze wygląda w chłodnych odcieniach brązu (np. gorzka czekolada), natomiast ciepłe tonacje tej barwy mogą dodać jej nawet kilka lat.

Analizę kolorystyczną przeprowadza się przy świetle dziennym. Badana osoba powinna być bez makijażu. Jeżeli ma farbowane włosy, zakładamy jej biały czepek, aby nie było przekłamań. W tym samym celu okrywamy tułów biała peleryną. Doświadczony kolorysta najpierw przeprowadza wywiad, pyta o naturalny kolor włosów, reakcję na słońce, kolor opalenizny, sprawdza odcień cery, oprawy oczu, warg, przebarwień pigmentacyjnych, określa kolor tęczówki oraz kontrast względem białka. Następnie przykłada w okolicę twarzy chustę srebrną i złotą. Na tej podstawie określa się czy dana osoba należy do chłodnego (lato, zima) czy też ciepłego (wiosna, jesień) typu kolorystycznego. W dalszej kolejności ramiona okrywa się różnokolorowymi chustami (najczęściej od 80 do 140). Wprawne oko jest w stanie zauważyć najdrobniejszy wpływ danej barwy na wygląd i zmiany kolorytu w obrębie twarzy. Jedynie tak przeprowadzona analiza daje nam wiarygodny wynik. Zważywszy, że dobór palety odpowiednich barw to sprawa bardzo indywidualna.

W kolejnych artykułach scharakteryzuję poszczególne typy kolorystyczne, zaprezentuję również grupy kolorów dla omawianych grup. Dzięki temu każdy czytelnik będzie mógł dokonać – miejmy nadzieję, że trafnej – autodiagnozy.

Na zakończenie pamiętajmy, że analiza kolorystyczna niczego nie nakazuje, a jedynie doradza i sugeruje pewne rozwiązania. Ostatecznie powinniśmy dojść sami do najbardziej optymalnego rozwiązania, co z pewnością będzie lepsze dla naszego samopoczucia, niż narzucone przez kogoś sztywne zasady.

To pewne – plaża jest miejscem, gdzie więcej się odkrywa niż zakrywa. Wydawałoby się, że zwłaszcza w przypadku mężczyzn, moda plażowa ogranicza się wyłącznie do jednej części garderoby. Nic bardziej mylnego. Każdego roku projektanci oraz popularne sieciówki prześcigają się w pomysłach na lansowaniu dodatków, które mają urozmaicić wakacyjny look.

Zacznijmy od podstawowego elementu męskiej mody plażowej, jakim są kąpielówki. W tym sezonie długość ma bardzo duże znaczenie. Głęboko wcięte i jednobarwne slipy możemy zostawić na dnie szafy. Chyba, że startujemy w zawodach pływackich. Tego lata obowiązują obcisłe bokserki bądź luźniejsze szorty. W obu przypadkach nogawki powinny sięgać połowy uda. Taki fason jest najbardziej uniwersalny i pasuje do większości sylwetek. Jeśli na czas nie udało nam się zrzucić brzuszka, powinniśmy znaleźć spodenki z szerszym i regulowanym w pasie ściągaczem.

Workowate bermudy (nogawki za kolana) zostawmy rosłym surferom bądź zwolennikom nieopalonych nóg. Taka długość skraca optycznie ciało, a osoby szczupłe wręcz w nich toną. W wakacje zapominamy o nudzie, to w końcu czas beztroski. Dlatego wybieramy szorty w żywych barwach oraz w geometryczne wzory. Pamiętajmy jednak, że na plaży powinniśmy czuć się pewnie i komfortowo.

Na plażowej liście „must have” nie może zabraknąć plecionych (z naturalnych surowców) kapeluszy oraz plastikowych okularów przeciwsłonecznych – aviatorów. Na stopach królują japonki oraz skórzane sandały. Ponownie pojawiły się wygodne espadryle, tym razem w wielobarwnej odsłonie.

Powyższe rady z pewnością nie zainteresowały zwolenników plaż naturystów. Bardzo bym nie chciał, aby ktoś poczuł się pominięty. Dlatego szczególnie tej grupie rekomenduję (oprócz kremu z wysokim filtrem) modne dodatki w postaci wzorzystej bandany wiązanej wokół szyi oraz zegarka z kolorową tarczą lub paskiem :)

Pewnie każda kobieta – zwłaszcza pracująca w korporacji – zgodzi się ze mną, że kanon mody biurowej nie należy do najciekawszych. Dodatkowo wiele firm wprowadziło swój własny dress code, czyli swoisty kodeks stroju służbowego. Żakieciki, bluzeczki koszulowe do tego spódniczki ewentualnie eleganckie spodnie… powiewa monotonią i sztampą. Na szczęście istnieją sposoby, dzięki którym można przemycić w ubiorze swoją osobowość oraz kobiecość.

Wszyscy wiemy, jak ważne jest pierwsze wrażenie. Jesteśmy skłonni przypisywać pozytywne cechy osobom, które są zadbane, uśmiechnięte i dobrze ubrane (to tzw. efekt aureoli). Dlatego, szczególnie w relacjach biznesowych, tak istotny jest nasz wizerunek. Oto złote zasady stroju służbowego:
1. Ubiorem podkreślamy profesjonalizm, fachowość, wiarygodność.
2. Trendy mody nie zawsze idą w parze z profesjonalnym wizerunkiem.
3. W relacjach służbowych decydujemy się na klasyczną elegancję.
4. Poszczególne elementy naszego wyglądu powinny ze sobą współgrać.

Pracownicy firm mediowych, reklamowych bądź związanych z modą zazwyczaj nie muszą stosować powyższych zasad. Dress code w klasycznym ujęciu nie ma w tych branżach praktycznego zastosowania. Ubiór, w tym przypadku, powinien wręcz podkreślać niestandardowe podejście oraz kreatywność. Ale wróćmy do korporacji. Zatem jak połączyć profesjonalizm, elegancję, skromność i nie zatracić w tym wszystkim siebie? Sekretem są dodatki oraz kolory, które ożywią nawet najnudniejszy zestawik biurowy.

Bazą ubraniową pierwszej propozycji (adresowanej do kobiet o chłodnym typie urody) są zwykła, szara marynarka wraz z czarną spódnicą o kroju ołówkowym. Nasycone barwy topu oraz dodatków nadają tej stylizacji nowego wymiaru. Moja rada – pod żadnym pozorem nie dobieramy torebki pod kolor butów (tak robiły nasze mamy i babki kilka dekad temu).

Drugi zestaw odpowiedni będzie dla pań o cieplejszej urodzie. Podstawą są tutaj karmelowy żakiet w połączeniu z beżowymi, zwężanymi ku dołowi spodniami. Monotonię przełamują wyraziste barwy oraz kobiece dodatki (bransoletki, wpinany kwiat). Prosty trik stylizacyjny – podwinięcie rękawów żakietu nada lekkości i młodzieńczości.

Mam nadzieję, że przygotowane przez mnie przykłady pokazały jak niewiele trzeba, aby w biurze wyglądać ciekawie, nie łamiąc przy tym zasad profesjonalnego stroju służbowego. Chyba zgodzicie się ze mną? ;)